Tatry mają do zaoferowania naprawdę wiele. Są to jedyne polskie góry o charakterze zbliżonym do Alp. Wiodą przez nie malownicze szlaki z przepięknymi widokami, gdzieniegdzie pobłyskują górskie jeziorka, w których przeglądają się wyniosłe szczyty. Zimą wiele stoków zamienia się w trasy narciarskie. Leżące u podnóża Tatr Zakopane też nie jest zwykłym miastem; wyróżnia je góralski foiklor - obyczaje, tańce i pieśni, stroje, gwara i oryginalna architektura. Co roku w Tatry przybywają tłumy turystów, i chociaż część spośród tych, którzy odwiedzą tatrzańskie szlaki, pozostanie obojętna na uroki gór, traktując je jako kolejne miejsce, które trzeba "zaliczyć", z roku na rok przybywa tych, którzy nie poprzestaną na jednej wizycie i na pewno będą tu wracać.

Geografia.
Tatry zajmują stosunkowo niewielki obszar - w sumie ok. 790 km2, jednak ich wpływ na dzieje, a jeszcze bardziej na umysły i serca ludów wokół nich osiadłych, jest trudny do przecenienia. W tej części Europy są to jedyne góry typu alpejskiego. Jako że grupy górskie sąsiadujące z Tatrami w łańcuchu Karpat są zdecydowanie niższe, patrząc na Tatry, nie sposób nie dostrzec (i nie docenić) ich majestatyczności. Choć całe pasmo ma w linii prostej niecałe 60 km długości i średnio niewiele ponad 18 km szerokości, można w nim wyróżnić aż trzy różne pod względem charakteru i budowy części. Na wschodzie (a ściślej na północnym wschodzie) dominują wapienne szczyty Tatr Bielskich, w całości na terytorium Słowacji. Góry te zajmują obszar ponad 60 km2 i sięgają ponad 2000 m n.p.m. (najwyższy szczyt to Hawrań, 2152 m n.p.m.). Na południowym zachodzie, na obszarze ponad 330 km2' wypiętrzają się granitowe Tatry Wysokie (Gerlach lub Gierlach, 2655 m n.p.m.), ku zachodowi zaś ciągną się niższe Tatry Zachodnie (Bystra, 2248 m n.p.m., po polskiej stronie Starorobociański Wierch, 2176 m n.p.m.), o łagodniejszych stokach i rozległych wierzchołkach. Góry te zajmują powierzchnię blisko 400 km2. Każda z wymienionych części ma nieco inny charakter, a co za tym idzie - florę, choć wszędzie bez trudu można zaobserwować znany z lekcji geografii piętrowy układ roślinności, zmieniający się wraz ze wzrostem wysokości.