Gubałówka (1120 m n.p.m.) jest niemal :ak słynna jak Giewont. Na pewno przoduje wśród gór, jeśli chodzi : liczbę turystów wspinających się na eczyt na własnych nogach. To niezbyt wysokie wzgórze o zaokrąglonych ksztaltach jest łatwo dostępne : zamieszkane. Na szczyt można wejść pieszo na kilka sposobów albo wjechać kolejką. Na samej górze niektórzy przeżywają coś w rodzaju déja vu, ponieważ taras - najpopularniejsze miejsce do opalania się - z restauracją Zbalówka i górną stacją kolejki jest nagminnie powielany na pocztówkach, folderach, obrazkach i w filmach od czasów przedwojennych. Najbliższe otoczenie stacji służy wyłącznie turystom. Działa tutaj restauracja, kawiarnia, pizzeria, wypożyczalnia leżaków i nart. Restaurację Gubałówka m latach 50. XX w. uznawano za lokal z najpiękniejszym w Polsce wystrojem. Od tamtego czasu blask świetności zachowała jedynie kolumna rzeźbiona przez A. Kenara, a także resztki ceramicznych talerzy z kolekcji górali przedwojennych polskich Karpat : raz malowidło ścienne, którego powtarzającym się motywem są tłuste nóżki góralek. Nad zboczem nachylonym na południe, na którym wygrzewają się z lubością spragnieni słońca turyści, dyżurują fotografowie z owczarkiem podhalańskim (do dyspozycji jest także strój góralski albo kucyk zaprzęgnięty do wózka), osoby wypożyczające lunety i lornetki do oglądania panoramy Tatr oraz sprzedawcy góralszczyzny straszącej wysokością cen. Przebojem była kiedyś, pierwsza tego typu w Polsce, zjeżdżalnia Gubałówka, z której może skorzystać każdy. Torem o długości 700 m i różnicy poziomów 50 m, przypominającym przeciętą wzdłuż wielką rynnę, zjeżdża się na czymś w rodzaju płaskich sanek. Wehikuł rozwijający prędkość do 40 km/godz. jest zaopatrzony w drążki do regulowania szybkości i może dostarczyć niezłej zabawy.